Sugjerojmë:
Agjërimi nuk është më thjesht një trend. Është kthyer në një mënyrë jetese për shumë njerëz që duan të kuptojnë më mirë trupin e tyre dhe si funksionon energjia që marrim çdo ditë. Nuk ka të bëjë me “mos ngrënien” si sakrificë, por me kohën kur ha dhe kur i jep trupit një pushim.
Kur ha gjatë gjithë ditës pa ndërprerje, trupi është vazhdimisht në proces tretjeje dhe përdor kryesisht energjinë që sapo ke konsumuar. Por sapo kalojnë disa orë pa ngrënë, fillon një ndryshim interesant. Rreth 8 orë pas vaktit të fundit, organizmi nis të përdorë rezervat që ka brenda vetes. Niveli i insulinës bie dhe trupi fillon gradualisht të kalojë nga përdorimi i sheqerit te përdorimi i yndyrës si burim energjie.
Kur arrin rreth 12 orë pa ngrënë, ky proces bëhet më i dukshëm. Trupi hyn në një fazë ku fillon të përdorë më shumë yndyrën e ruajtur dhe prodhon ketone, një lloj energjie alternative. Kjo është arsyeja pse shumë njerëz ndihen më “të lehtë” ose më të kthjellët pas kësaj faze. Kjo është mënyra natyrale e trupit për t’u përshtatur.
Nëse agjërimi zgjat deri në 14 ose 16 orë, për disa njerëz ky kalim thellohet akoma më shumë. Trupi mbështetet më shumë te rezervat e veta dhe aktivizon procese të brendshme që lidhen me rigjenerimin qelizor. Shpesh përmendet edhe autofagia, një proces ku qelizat “pastrojnë” pjesët e dëmtuara. Nuk është një buton magjik që ndizet menjëherë, por një mekanizëm që lidhet me mungesën e energjisë dhe adaptimin e trupit.
Pikërisht këtu lidhen edhe benefitet që përmenden më shpesh. Shumë njerëz arrijnë të hanë më pak në total pa u sforcuar, çka ndihmon në humbje peshe. Mund të ketë përmirësim të ndjeshmërisë ndaj insulinës, pra trupi menaxhon më mirë sheqerin në gjak. Në disa raste shihen edhe përmirësime në tension, në disa tregues të yndyrnave në gjak dhe në inflamacion.
Por e rëndësishme është të kuptohet që fasting nuk bën mrekulli nëse pjesa tjetër e ushqimit nuk është në rregull. Nëse gjatë orëve kur ha konsumon ushqime të përpunuara dhe pa vlera, efekti bie shumë. Nuk është një “hack” që zëvendëson një stil jetese të shëndetshëm.
Forma më e thjeshtë dhe më e përhapur është ajo që quhet time-restricted eating. Për shembull 12 me 12, ku nuk ha për 12 orë dhe ha brenda 12 orëve të tjera. Më pas 14 me 10 ose 16 me 8 për ata që duan ta shtyjnë pak më tej. Shumë njerëz e bëjnë thjesht duke mos ngrënë vonë në darkë dhe duke shtyrë mëngjesin pak më vonë.
Ideja nuk është të “vuash urinë”, por të krijosh një ritëm që i jep trupit kohë të punojë edhe pa input të vazhdueshëm. Për disa funksionon shumë mirë dhe bëhet pjesë e përditshmërisë. Për të tjerë jo. Dhe kjo është krejt normale. Trupi nuk është një formulë fikse, por një sistem që reagon ndryshe te secili.
Lini një koment